انسان زمانی تمام عیار، وحدت یافته، آرام، بارور و شادمان می شود که فرآیند فردیت کامل گردد؛ زمانی که خودآگاه و ناخودآگاه او بیاموزند که در آرامش و یکرنگی با هم زندگی کنند و مکمل یکدیگر باشند.

هدر دادن زمان، خودکشی حقیقی است.


تا چیزی را نپذیریم نمی توانیم آن را تغییر دهیم.

روح و جان با خدمت کردن بیدار می شوند.

هر چیزی که ما را خشمگین می سازد،

می تواند ما را به خودآگاهی و شناخت بهتر خودمان هدایت کند.

کسی که به ظاهر و بیرون می نگرد،

در خواب است و آن که درون را می نگرد، آگاه و بیدار است.

رسیدن به آگاهی، بدون زجر نمی باشد.

آنچه ما را از دیگران برآشفته می کند،

راهنمایی است که می توانیم با کمک آن، خودمان را درک کنیم.

هر گونه ستمگری که مرتکب شویم یا حتی در اندیشه ی آن باشیم،

روزی، تلافی آن را از روان ما باز پس خواهد گرفت،

بی آنکه خود را درگیر کاهش مجازات یا بخشودن ما کند.
کـارل گـوسـتـاو یـونـگ