!!!

وای بر آن روزی که چیزی حتی عشق عادتمان شود. عادت همه‌چیز را ویران می‌کند؛ از جمله عظمت دوست داشتن را، تفکر خلاق را، عاطفه جوشان را. عاشق کم است، سخن عاشقانه فراوان!
روزگاری‌ست چه بد، که دیگر کلام عاشقانه دلیل عشق نیست و آواز عاشقانه‌ خواندن دلیل عاشق بودن...

 "یک عاشقانه آرام" | نادر ابراهیمی

به آنهایی که دوستشان دارید
بی بهانه بگویید: دوستت دارم
بگویید در این دنیای شلوغ،
سنجاقشان کرده اید به دلتان
بگویید گاهی فرصت با هم بودنمان،
کوتاه تر از عمر شکوفه هاست
شما بگویید، حتی اگر نشنوند!
و من مي گويم...
دوستتون دارم دوست جونا....

"Be patient: a hundred divine graces
Are coming from His hand to you.
He who endures patiently the pain
Will obtain the strength and truth of faith."
 

نیایش...

خداوندا ...
آرامشی عطا فرما ، تا بپذیرم آنچه را که ، نمیتوانم تغییر دهم...
دلیری ده ، تا تغییر دهم آنچه را ، می توانم عوض کنم...

اینم واسه کامل شدنش.....

بی شکل تر از باد شدم تا نهراسی
وقتی که منِ واقعی ام را بشناسی

پیداست که در حوصله ی جسم ، نگنجد
این وسعتِ پُر دغدغه این روحِ حماسی

ها....عاشق روئیدن و تکثیر شدن ها!
در پیله ی پیراهنی خود نَپَلاسی

عریان شو وُ، انکار کُن این جسم شدن را...
تو جانی و جان را که نپوشند لباسی

تا مرگ رسیدیم و به سویی نرسیدیم
ما را به کجا می برد این پرت حواسی؟

 
  استاد محمدعلی بهمنی

 

 

 

اگرچه نزد شما تشنه ی سخن بودم

کسی که حرف دلش را نگفت من بودم

 

دلم برای خودم تنگ میشود ، آری

همیشه بی خبر از حال خویشتن بودم

 

نشد جواب بگیرم سلام هایم را

هر آنچه شیفته تر از پی شدن بودم

 

چگونه شرح دهم عمق خستگی ها را

اشاره ای کنم : انگار کوه کن بودم

 

من آن زلال پرست ام در آب گندِ زمان

که فکر صافی یِ آبی چنین لجن بودم

 

غریب بودم و گشتم غریب تر اما:

دلم خوش است که در غربت وطن بودم

There are times when you feel lonely while there are lots of friends around you

.…And there is no reason

…And this lack of reason makes you feel mystified

...Sometimes being confused makes you cutoff

All of the people around you ask you what has happened and they don’t know the matter is that nothing has happened

تنهایی ام را با تو قسمت می کنم سهم کمی نیست

گسترده تر از عالم تنهایی من عالمی نیست

غم آنقدر دارم که می خواهم تمام فصلها را

بر سفره ی رنگین خود بنشانمت بنشین غمی نیست

حوای من ! بر من مگیر این خودستایی را که بی شک

تنهاتر از من در زمین و آسمانت آدمی نیست

آیینه ام را بر دهان تک تک یاران گرفتم

تا روشنم شد در میان مردگانم همدمی نیست

همواره چون من نه ! فقط یک لحظه خوب من بیندیش

لبریزی از گفتن ولی در هیچ سویت محرمی نیست

من قصد نفی بازی گل را و باران را ندارم

شاید برای من که همزاد کویرم شبنمی نیست

شاید به زخم من که می پوشم ز چشم شهر آن را

در دستهای بی نهایت مهربانش مرهمی نیست

شاید و یا شاید هزاران شاید دیگر اگرچه

اینک به گوش انتظارم جز صدای مبهمی نیست

محمد علی بهمنی

بگیر دست مرا تا تب تو را بسرایم

تو را تپنده تر از نبض واژه ها بسرایم

نپرس تازه چه داری

که هر دقیقه

که هر آن

بگیر دست مرا و بخواه تا بسرایم

مرا به قلب خود، این متن نا نوشته ببر

-تا-

نه از حواشی

از قلب ماجرا بسرایم

زبان دست صمیمی است، ای زبان صمیمی!

بخواه از تو

ببخشید!

از شما بسرایم

سکوت کن که فقط دست ها به حرف درآیند

که از زبان «غریبان آشنا» بسرایم

چه بارها به یقین میرسم که باید از این پس

در این زمانه ی کر، شعر بی صدا بسرایم!

چه بارها به خودم گفته ام که:

شاعر ساده!

چرا، چرا، به هزاران چرا، چرا بسرایم؟

و سال هاست که به خود پاسخی نمی دهم ای دست

که روزی از تو که حس می کنی مرا بسرایم

A wise man once sat in the audience & cracked a joke.
All laughed like crazy. After a moment he cracked the same joke again and a little less people laughed this time.

He cracked the same joke again & again, When there was no laughter in the crowd, he smiled and said..

“When u can't laugh on the same joke again & again, then why do u keep crying over the same thing over and over again..”

 

“So, Forget the past & move on..”