بی شکل تر از باد شدم تا نهراسی
وقتی که منِ واقعی ام را بشناسی

پیداست که در حوصله ی جسم ، نگنجد
این وسعتِ پُر دغدغه این روحِ حماسی

ها....عاشق روئیدن و تکثیر شدن ها!
در پیله ی پیراهنی خود نَپَلاسی

عریان شو وُ، انکار کُن این جسم شدن را...
تو جانی و جان را که نپوشند لباسی

تا مرگ رسیدیم و به سویی نرسیدیم
ما را به کجا می برد این پرت حواسی؟

 
  استاد محمدعلی بهمنی